Giderken geride ne kalır?

İnsan, hayatın en büyük gerçeğini en çok unutan varlık galiba. Bir gün bu dünyadan ayrılacağını bildiği hâlde, sanki hiç ölmeyecekmiş gibi yaşıyor. Daha fazlasını kazanmak, daha çok biriktirmek, daha yüksek bir makama ulaşmak için ömrünü tüketiyor. Oysa zaman, kimse için durmuyor.
Bugün kırılan bir kalbin yarın telafisi olmayabilir. Söylenen kırıcı bir söz, yıllar geçse de hafızalarda kalabilir. Bir selamı esirgemek, bir özrü ertelemek, bir teşekkürü söylememek... Bunların hiçbiri geri alınamayan kayıplardır.
Ne acıdır ki insanlar, gönül kazanmaktan çok mal kazanmaya odaklanıyor. Evler büyüyor ama sofralar küçülüyor. Banka hesapları kabarıyor ama dostluklar eksiliyor. Kalplerin yerini kasalar, samimiyetin yerini çıkar hesapları alıyor.
Oysa bu dünyaya gelirken elimiz boştu. Giderken de yanımızda ne bir tapu, ne bir banka hesabı, ne de sahip olduğumuz servet olacak. Geriye yalnızca bıraktığımız izler kalacak. Kırdığımız kalpler mi, yoksa dokunduğumuz hayatlar mı bizi anlatacak?
Belki de hayatın gerçek zenginliği, sahip olduklarımız değil; paylaştıklarımızdır. Bir yetimin yüzünü güldürmek, yaşlı bir insanın duasını almak, bir dostun derdine ortak olmak... Bunların değeri hiçbir parayla ölçülemez.
İnsan, ölümü düşünmek için değil; hayatı daha anlamlı yaşamak için faniliğini hatırlamalıdır. Çünkü ölüm korkulacak bir gerçek olmaktan çok, yaşamın kıymetini hatırlatan bir gerçektir.
Belki de kendimize her gün aynı soruyu sormalıyız: Eğer bugün son günüm olsaydı, kalp mi kazanmak isterdim, servet mi?
Çünkü günün sonunda ne makamlar konuşacak ne de birikimler... İnsanlar bizi, onlara nasıl hissettirdiğimizle hatırlayacak. Asıl miras, geride bıraktığımız iyilikler ve kırmadığımız kalpler olacaktır. Hayatın gerçek hesabı da belki tam burada başlayacaktır.